Jeden z twórców i najbardziej konsekwentny przedstawiciel -ť impresjonizmu: w początkowym okresie twórczości uległ wpływom E. Boudina, G. Courbeta (Kamilla 1866) i J.F. Bazille'a (Kobiety w ogrodzie 1867); na ukształtowanie jego malarstwa wywarły też wpływ: szkoła barbi-zońska, plenery w lasach Fontainebleau i okolicach Paryża z C. Pissarrem, A. Renoirem i A. Sisleyem, oraz nad morzem z J.B. Jongkindem, a także podróż do Londynu (1870), gdzie zetknięcie się z malarstwem J. Constable'a, a zwłaszcza W. Turnera, ustaliło kierunek twórczości Moneta. Po 1870 malował obrazy używając głównie czystych, jasnych barw i stosując szkicową technikę, pozwalającą na oddanie wibracji i refleksów światła oraz uzależnionej od niego zmienności barw w pejzażach (głównie z doliny Sekwany, Argenteuil, Yetheuil, Giverny, ale również dworzec Saint-Lazare w Paryżu), stanowiących odtąd wyłączny temat jego malarstwa. W 1874 odbyła się słynna wystawa w atelier Nadara, w której prócz Moneta uczestniczyli jego przyjaciele z lat nauki. Tytuł znajdującego się na niej obrazu Moneta Impresja, wschód słońca, namalowanego 1872 w Hawrze, dał nazwę grupie malarskiej i nowemu kierunkowi w sztuce. Monet brał udział w większości wystaw impresjonistów. Rozwijał konsekwentnie swe studia kolorystyczne, których efektem były serie obrazów przedstawiających ten sam motyw widziany w różnym oświetleniu: Dworzec Saint--Lazare (od 1876), Stogi (od 1891), Topole (1892), Katedra w Rouen (1892-95), Widoki Londynu (1899-1904), Widoki Wenecji (1908),Nenufary (od 1904). Forma stopniowo traciła znaczenie, kontury zacierały się, obraz upodabniał się do abstrakcyjnej kompozycji złożonej z barwnych plam.